Zarazki w zakażonym organizmie rozmnażają się wewnątrzkomórkowo we wszystkich tkankach, przede wszystkim jednak w systemie siateczkowo-śródbłonko- wym i pojedynczych fagocytach. Okres wylęgania wynosi od 1 do 6 tygodni. Objawami są: bóle głowy, mięśni, zmęczenie, podwyższona temperatura ciała (przeważnie wysoka w ciągu dnia, po południu spada do normy lub w ciągu nocy poniżej normy febris undulans) oraz zlewne poty. Objawom towarzyszy powiększenie wątroby, śledziony, obrzmienie węzłów chłonnych. Dodatkowo może wystąpić zapalenie sta-

wów, szpiku kostnego, nerek, wsierdzia i układu krążenia, opon mózgowo-rdzenio- wych, jelit i innych narządów. Gorączka ma charakter okresowy i zjawia się w odstępach 2-tygodniowych związanych z wysiewem zarazków do krwi. Ostre nawroty choroby trwają przeważnie około 2 łat. Śmiertelność w ostrej fazie przy zakażeniu pałeczką Brucella melitensis wynosi około 9°/o. W późniejszym okresie często występują zmiany nieodwracalne w kośćcu i narządach wewnętrznych prowadzące do inwalidztwa. Bruceloza notowana w Polsce jest wywołana przez Brucella bovis. Zo-stała ona zaliczona do chorób zawodowych. Pałeczki nie mają egzotoksyn. Mechanizm fizjopatologiczny działania przypisuje się endotoksynom, które wykazują cyto- toksyczne działanie na koipórki zwierząt uczulonych na Brucelle. Wyższą wirulencję gatunku Brucella melitensis wyjaśniono tym, że szczepy mają mniej antygenu glikolipoproteinowego, który powoduje powstawanie odporności. Zawarta w cy- toplazmie komórkowej frakcja białkowa w dużym stopniu odpowiada za wirulencję. Inne pałeczki rodzaju Brucella (Brucella suis, Brucella canis) dają również typowe objawy brucelozy u człowieka. U zwierząt pałeczki Brucella powodują poronienia oraz powstawanie przeciwciał i odczynów alergicznych. Objawy chorobowe nie zawsze są zauważane.

Diagnostyka. Rozpoznanie ostrej i przewlekłej brucelozy u ludzi opiera się głównie na badaniach serologicznych i próbie skórno-alergicznej. W ostrej fazie wartość diagnostyczną ma hodowla oraz identyfikacja bakterii za pomocą testów serologicznych i biochemiczno-morfologicznych. Badania bezpośrednie mikroskopowe i immunofluorescencyjne mają znaczenie w ciężkich przypadkach zakażeń tkanek i w poronieniach. Badania biologiczne na świnkach morskich dają pozytywne wyniki częściej niż hodowla na pożywkach sztucznych.

Leave a Reply