Wrażliwość na leki. Zarazki są wrażliwe na streptomycynę, chloramfenikol, tetracykliny i sulfonamidy. Podstawowe cechy epidemiczne. Rezerwuarem zarazków są zwierzęta domowe i dzikie jednokopytne (konie, osły, muły, zebry), kotowate (kot domowy, rysie, żbiki, lwy, tygrysy, jaguary) oraz wielbłądy i psy. Zakażenia doświadczalne można wywołać u zwierząt laboratoryjnych, jak np. świnek morskich, królików i myszek. Zwierzęta domowe, takie jak świnie, bydło oraz ptactwo nie chorują. Źródłem zakażenia dla człowieka są głównie wymienione zwierzęta domowe, chorzy ludzie oraz nosiciele. Drobnoustroje mogą być przeniesione przez bezpośredni kontakt, drogą powietrzno-kropelkową lub za pomocą przedmiotów. Do ustroju zarazki wnikają przez uszkodzoną skórę, błony śluzowe dróg oddechowych, a nawet przez nie uszkodzoną skórę. W Polsce obecnie nosacizna nie występuje.

Profilaktyka. Zapobieganie chorobie polega głównie na bezwzględnym likwidowaniu wszystkich zakażonych zwierząt domowych. Rozpoznanie u zwierząt polega na wykryciu alergii specyficznej, przy użyciu maleiny. Ponadto są stosowane środki ochrony osobistej przez ludzi stykających się z chorymi zwierzętami lub produktami ich uboju (mięso, skóry itd.).

Pałeczka meloidozy (Pseudomonas pseudomallei) Synonimy: Actinobacillus pseudomellei, Withmorella pseudomallei, Loefflerella withmorii. Zarazki zostały odkryte w 1912 roku przez Withmore’a.

Leave a Reply