Właściwości fizjologiczne. Zarazki rosną w warunkach tlenowych. Optymalny wzrost można osiągać w temperaturze 310 K (37°C), pH 6,6. Na podłożach zwykłych rosną wolno. Na pożywce z ziemniaka z glicerolem wytwarzają barwnik i dzięki temu mogą być odróżnione od innych gatunków tego rodzaju. Kolonie na tej pożywce po 48 godzinach są żółto- brązowawe (przypominające krople miodu), a po 10 dniach stają się czekoladowe. Powierzchnia ziemniaka ciemnieje. Na pożywce agarowej po 48 godzinach wyrastają kolonie szarawe, wilgotne, o konsystencji masło- watej. W hodowli bulionowej obserwuje się jednolite zmętnienie płynu oraz osad na dnie, który przy wstrząsaniu łatwo unosi się do góry. Zarazki są wrażliwe na działanie środków odkażających. 2% fenol zabija je po upływie 1 godziny, a światło słoneczne po 2-4 godzinach. Temperatura 328 K (55°C) zabija zarazki w ciągu 10 minut.

W środowisku zewnętrznym utrzymują się przy życiu w ciągu kilku tygodni. W wodzie przeżywają od 13 do 18 dni, a w wilgoci do 30 dni wysuszone około 20 dni. Na pożywkach sztucznych mogą przetrwać od kilku miesięcy do 1 roku.

Chorobotwórczość. Bakterie te wywołują u zwierząt i u ludzi nosaciznę (malleus). Okres inkubacji wynosi od 2 do 5 dni, rzadko 14 dni. Wyróżnia się dwie postacie kliniczne – nosaciznę ostrą i nosaciznę przewlekłą.

Leave a Reply