W rozpoznawaniu zakażeń pałeczkami Salmonella proponuje się wykonywanie odczynu wiązania dopełniacza z antygenem poliwalentnym oraz odczynu precypitacji surowicy z endotoksyną pałeczek durowych.

Wrażliwość na leki. Pałeczki durowe i rzekomodurowe są wrażliwe na działanie chloramfenikolu, tetracykliny, kanamycyny i ampicyliny. W leczeniu durów i paradurów stosuje się przede wszystkim chloramfenikol. Równocześnie z antybiotykiem podaje się kortykosterydy. Wskazane jest po 5-6 dniach od zakończenia kuracji wznowienie podawania antybiotyku. Przyczynia się to do zmniejszenia ilości występowania nawrotów choroby. Pałeczki rodzaju Salmonella podobnie jak pozostałe rodzaje rodziny Enterobacteriaceae cechuje zdolność nabywania oporności na antybiotyki. Oporność na leki przenoszona jest najczęściej przez czynnik RTF i może dotyczyć równocześnie kilku antybiotyków. Odgrywa to dużą rolę w narastającym problemie leczenia zakażeń wywołanych pałeczkami Gr am-u j emnymi.

Podstawowe cechy epidemiczne. Głównym rezerwuarem zarazka jest chory człowiek (i zwierzę) wydalający te drobnoustroje z kałem. Przypadki kliniczne nie stanowią jednak tak groźnego niebezpieczeństwa dla otoczenia, ponieważ podlegają ścisłej hospitalizacji. Ważne z punktu widzenia epidemicznego jest nosicielstwo zarazków. Po przejściu choroby pałeczki durowe mogą być wydalane w ciągu 3 miesięcy. Stan ten określa się nosicielstwem czasowym. Jeśli pałeczki wydalane są dłużej, świadczy to o długotrwałym nosicielstwie. Zjawisko nosicielstwa występuje również u ludzi zdrowych. Wszystkie przypadki nosicielstwa, w których głównym miejscem osiedlenia się zarazków jest pęcherzyk żółciowy, stanowią groźne niebezpieczeństwo dla otoczenia. Dotyczy to przede wszystkim osób bezpośrednio zatrudnionych w przemyśle spożywczym.

Leave a Reply