Chorobotwórczość. Zarazki wywołują u człowieka melioidozę ostrą, podostrą lub przewlekłą. Melioidoza ostra charakteryzuje się posocznicą z towarzyszącymi objawami zbliżonymi do duru brzusznego lub cholery oraz zmianami ropnymi, przeważnie w obrębie jelita i płuc, i szybko prowadzi do śmierci. Choroba podostra przypomina częściowo nosaciznę. Występują również zakażenia bezobjawowe lub przypadki leczone ambulatoryjnie.

Diagnostyka. Rozpoznawanie schorzenia jest podobne do diagnostyki nosacizny. Podstawowe cechy epidemiczne. Choroba występuje jedynie w krajach tropikalnych. Obszary endemiczne znajdują się w południowo-wschodniej Azji, w Wietnamie, Australii i Antylach. Źródłem infekcji są zwierzęta (gryzonie), które zakażają otwarte zbiorniki wodne. Chorują dzikie gryzonie, małpy i zwierzęta domowe (konie, świnie, owce): Epizoocja wśród zwierząt szerzy się wszystkimi drogami, nie wyłączając owadów kłujących. Człowiek zakaża się głównie drogą pokarmową przez picie wody lub spożywanie pokarmów zakażonych wydalinami zwierząt. Ponadto może dochodzić do zakażeń za pośrednictwem pyłu przenoszonego przez wiatr lub wody używanej do kąpieli. Zarazki wnikają do ustroju przez błony śluzowe dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego, spojówek oka, uszkodzoną lub nie uszkodzoną skórę. Człowiek zakaża się spora-dycznie.

Leave a Reply