Rozpoznanie tularemii opiera się również na odczynie skórno-alergicz- nym. Odczyn wykonuje się przy użyciu tzw. tularyny. Jest to 4% endo- toksyna pałeczek tularemii, uzyskana z rozbitych komórek. W Polsce jest stosowana „Tularyna U”, przygotowana z zawiesiny rozbitych ultradźwiękami zarazków. Po wstrzyknięciu tularyny śródskórnie w ciągu 24-48 godzin występuje zaczerwienienie i naciek w miejscu wstrzyknięcia. Odczynowi miejscowemu mogą towarzyszyć objawy ogólne: gorączka, bóle głowy, obrzmienie węzłów chłonnych.

Wrażliwość na leki. Pałeczki tularemii są wrażliwe na antybiotyki. W lecznictwie stosuje się głównie streptomycynę oraz chloramfenikol, tetracykliny i kanamycynę.

Podstawowe cechy epidemiczne. Głównym rezerwuarem zarazka są dzikie gryzonie trawożerne. Obszary endemiczne znajdują się w Azji, Europie, Ameryce Płn. Na obszarze naszego kraju najważniejszym źródłem zakażenia są zające, rzadziej inne zwierzęta dzikie (wilki, lisy, łasice, jeże i ptaki) i domowe.

Leave a Reply