Postać ostra choroby charakteryzuje się krótkim (zazwyczaj) okresem zwiastunowym. Powstają wrzodziejące zmiany miejscowe wraz z zajęciem naczyń i węzłów chłonnych. Występuje ogólne zakażenie. W różnych narządach tworzą się charakterystyczne zmiany zapalne (nacieki w skórze i mięśniach). Występują krwawienia z nosa przechodzące w śluzoworopną wydzielinę. Pojawia się gorączka, bóle głowy i stawów. Po kilku tygodniach następuje śmierć. Postać przewlekła charakteryzuje się ogólnym wyczerpaniem organizmu oraz pojawieniem się ropni w różnych narządach ciała. Owrzodzenia bywają bardzo rozległe. Oskrzela i płuca mogą być zajęte, występuje kaszel i podwyższona temperatura o zmiennym nasileniu. Choroba może spowodować wyniszczenie lub przejść w ostrą postać i doprowadzić do śmierci. Po kilku latach trwania może również nastąpić samowyleczenie.

Śmiertelność jest bardzo wysoka i wynosi w ostrej postaci ponad 90%, a w postaci przewlekłej – około 60%. Diagnostyka. Rozpoznanie polega na izolacji i identyfikacji zarazka oraz na badaniach serologicznych i próbie alergicznej. Badanie mikroskopowe materiału chorobowego stanowi pierwszą informację o etiologii schorzenia. Do badania pobiera się ropną wydzielinę z nosa, plwocinę, punktaty ropni, krew oraz materiał sekcyjny. Plwocinę lub ropę z otwartych przetok przed posiewem rozcieńcza się i poddaje działaniu 1000 j. penicyliny na 1 ml w ciągu około 3 h. Posiewy wykonuje się na ziemniakach lub agarze z fioletem krystalicznym 1/200 000. Fiolet krystaliczny hamuje wzrost zarazków Gram-dodatnich. Ponadto materiał zakaźny wstrzykuje się dootrzewnowo śwince morskiej (samiec), która reaguje na zakażenie charakterystycznym obrzękiem jąder, znanym pod nazwą odczynu Straussa. Zwierzęta padają w ciągu 6 tygodni. W narządach wewnętrznych są makroskopowo widoczne zmiany guzkowate, zabarwione szarawo. Krew chorych na nosaciznę reaguje dodatnio w odczynie aglutyna- cyjnym i w odczynie wiązania dopełniacza. Miano odczytu aglutynacyj- nego powyżej 1:600 jest chorobowe. Wyhodowane zarazki identyfikuje się za pomocą odczynu aglutynacji z surowicą wzorcową charakterystycznej morfologii i prób biochemicznych.

U chorych przy użyciu maleiny wykonuje się odczyn skórno-alergiczny. Maleinę (nie oczyszczoną) otrzymuje się z 15-20-dniowej hodowli na bulionie z glicerolem (4%). Przesącz po zabiciu zarazków w autoklawie może być użyty jako alergen. Odczyny w postaci nacieku i zaczerwienienia występują po 1-48 godzinach, a czasem jako tzw. późny odczyn w ciągu tygodnia. W celu wykazania swoistości próby, wstrzykuje się w drugie przedramię roztwór bulionu. Odczyn dodatni występuje od 4 tygodnia choroby i zwykle utrzymuje się w ciągu kilku lat po zakażeniu. Czasem występuje silna reakcja organizmu, objawiająca się zaczerwienieniem idącym wzdłuż naczyń chłonnych, podwyższoną temperaturą i dreszczami.

Leave a Reply