Diagnostyka. Materiałem jest plwocina, ropa, krew, płyn surowiczy, płyn mózgowo-rdzeniowy. Z płynu mózgowo-rdzeniowego lub ropy wykonuje się również preparaty używając fluoryzującej surowicy odpornościowej. Odczyn jest swoisty z zastrzeżeniem, że wypada również dodatnio z niektórymi szczepami pneumokoków i Neisseria spokrewnionymi antygeno- wo. Wykrycie i identyfikacja zarazka tą metodą trwa kilka godzin. Materiał chorobowy posiewa się na pożywki specjalne. Zwykle stosuje się podłoże Lewinthala. Hodowle wykonuje się bez dodatku penicyliny, ponieważ hamuje ona również wzrost Haemophilus influenzae. Wyhodowane zarazki identyfikuje się za pomocą odczynu aglutynacji z surowicą specyficzną prób biochemicznych oraz wzrostu w obecności czynnika X i V. Drobnoustroje redukują azotany do azotynów, nie hemolizują krwi, nie dają odczynu hemaglutynacji. Rozkładają glukozę, ksylozę i mocznik oraz wytwarzają indol. Diagnostycznie nie zawsze udaje się zróżnicować zarazki, zwłaszcza gdy laboratorium nie dysponuje odpowiednimi surowicami odpornościowymi.

Wrażliwość na leki. Zarazki są wrażliwe in vitro na chloramfenikol, tetracykliny, erytromycynę, streptomycynę, nitrofurantoinę, neomycynę oraz w mniejszym odsetku na penicylinę i sulfonamidy.

Podstawowe cechy epidemiczne. Człowiek jest nosicielem zarazka. Haemophilus influenzae znajduje się w górnych drogach oddechowych osób zdrowych. Nosicielstwo jest rozpowszechnione i wynosi ponad 10%. Nie wszystkie szczepy są jednakowo chorobotwórcze. Zakażenie nastę-

Leave a Reply