Obszary endemiczne znajdują się na terenach dzikich, nie objętych intensywną tiprawą roli. Najgroźniejszymi gryzoniami, przyczyniającymi się do rozprzestrzeniania zarazka z naturalnych obszarów endemicznych, są szczury, głównie szczur wędrowny (Rattus norvegicus) i czarny (Rattus rattus). Są one przyczyną występowania dżumy w miastach, a zwłaszcza w portach. Do zakażenia dochodzi: a) przez bezpośredni kontakt ze źródłem zakażenia (myśliwi), b) przez przenosicieli, c) drogą powietrzno-kro- pelkową.

Wektorami są różne gatunki pcheł, a zwłaszcza pchły szczurze – Xe- nopsylla cheopis i Ceratophyllus fasciatus. Pchły zakażane krwią chorego (zwierzęcia) pozostają zakażone przez kilka miesięcy. Wrota zakażenia najczęściej stanowi skóra uszkodzona przez ukłucie owada, a także może być nimi śluzówka dróg oddechowych przy zakażeniach kropelkowych.

Profilaktyka. Celem opanowania, względnie niedopuszczenia do epidemii konieczna jest bezwzględna hospitalizacja chorych i kwarantanna osób podejrzanych o kontakt z osobami zakażonymi. Niezbędna jest natychmiastowa deratyzacja i dezynsekcja zagrożonego obszaru. Władze sanitarne obowiązane są do zawiadomienia Światowej Organizacji Zdrowia. Należy także zamknąć granicę państwową lub ruchu turystycznego, można zarządzić stan wyjątkowy i założyć kordon sanitarny na odpowiedni obszar.

Leave a Reply