Do badania pobiera się wycinki ze zmienionych narządów wewnętrznych, ropę, kał, mocz i krew. Hodowlę wykonuje się przy użyciu pożywek zwykłych, płynnych lub stałych. Używa się 5°/o agaru z krwią lub selektywnych pożywek zawierających sole żółci (dezoksylan sodowy) albo MacConkeya. Na agarze z krwią po 3-4 dniach wyrastają kolonie wielkości około 1 milimetra. Zarazki identyfikuje się za pomocą odczynu aglutynacji z surowicą monospecyficzną, testów biochemicznych (tab. 50), stwierdzenia ruchu oraz próbą biologiczną. Zarazki wstrzykuje się szczu-rom białym, świnkom morskim lub królikom dootrzewnowo. Zwierzęta reagują dodatnim odczynem alergicznym z antygenem swoistym. W surowicy stwierdza się aglutyniny dla pałeczki gruźlicy rzekomej. Z krwi zwierząt i ze zmian narządowych można wyhodować zarazki.

Rozpoznanie laboratoryjne można również oprzeć na badaniu poziomu przeciwciał (aglutynacja z 5 typami) i próbie skórno-alergicznej. Do próby alergicznej używa się przesączu 3-tygodniowej hodowli zarazków w roztworze 0,8°/o NaCl. W przypadku odczynu dodatniego stwierdza się (w ciągu 24-48 godzin) obrzęk i zaczerwienienie skóry w miejscu wstrzyknięcia.

Wrażliwość na leki. Zarazki są wrażliwe na tetracykliny, streptomycynę i chloramfenikol. Podstawowe cechy epidemiczne. Drobnoustroje rzadko wywołują chorobę u ludzi. Rezerwuarem są dzikie gryzonie, zwierzęta domowe i ptactwo. Zarazki są wydalane z moczem i kałem chorych zwierząt i nosicieli. Do zakażenia człowieka dochodzi na skutek bezpośredniego i pośredniego kontaktu ze zwierzętami. Drobnoustroje mogą wnikać do organizmu człowieka drogą pokarmową, powietrzno-kropelkową lub przez uszkodzoną skórę. Często przyczyną choroby jest ukąszenie lub zadrapanie przez kota. Większa zachorowalność występuje wśród ludności wiejskiej.

Leave a Reply