Pałeczki tej grupy rosną dobrze na podłożach zwykłych, tworząc kolonie bardzo podobne do pałeczek rodzaju Klebsiella. Są one bardziej regularne, mniej przejrzyste, ale śluzowe. Podobne są również wymagania wzrostowe. Rosną na podłożu z dodatkiem cytrynianu sodowego oraz KCN, nie wytwarzają indolu i siarkowodoru i nie rozkładają mocznika. Można je odróżnić od pałeczek Klebsiella za pomocą różnych prób biochemicznych oraz wykazania obecności rzęsek.

Należą do zarazków bardzo opornych na działanie szkodliwych czynników środowiska, w którym występują. Chorobotwórczość. Głównym miejscem występowania tych pałeczek jest przewód pokarmowy człowieka i zwierząt. Bardzo często spotyka się je w glebie, wodzie i ściekach. Należą do bakterii względnie chorobotwórczych dla człowieka. Można je wyosobnić z przypadków zapalenia dróg moczowych i żółciowych. Wywołują zakażenia przewodu pokarmowego oraz w pewnych przypadkach zapalenia opon mózgowych i posocznice.

Diagnostyka zakażeń wywoływanych pałeczkami Enterobacter polega na wykryciu drobnoustrojów w badanym materiale i przebiega jak przy omawianych pałeczkach otoczkowych. Odczyny serologiczne nie mają znaczenia diagnostycznego. Epidemiologia tych zakażeń jest podobna jak pałeczki okrężnicy.

Leave a Reply