Chorobotwórczość. U ludzi pałeczka wywołuje tularemię, której objawami są: gorączka oraz zmiany zapalne lub wrzodziejące węzłów chłonnych i innych narządów w obrębie wrót zakażenia (jelito, spojówka, gardło, płuca, skóra). Czasem dochodzi do zakażenia narządów miąższowych, zapalenia płuc lub posocznicy.

Diagnostyka. Diagnostyka tularemii opiera się na: 1) badaniu mikroskopowym materiału chorobowego (zabarwionego metodą Grama), 2) izolacji i identyfikacji zarazka, 3) badaniach serologicznych, 4) próbie alergicznej.

Materiałem badanym jest ropa ze zmian miejscowych lub punktat węzłów chłonnych, krew (posiewy i odczyny serologiczne), plwocina i wymaz z gardła. Podobny materiał chorobowy wysiewa się na pożywki specjalne oraz zakaża się równocześnie świnki morskie lub myszki białe. Zwierzęta zakaża się śródskórnie i dootrzewnowo (materiał z otwartych przetok należy przed posiewem poddać działaniu 5000 j. penicyliny). Myszki zakażone pałeczkami tularemii giną po 5-8 dniach. Zarazków poszukuje się w preparatach ze śledziony i z węzłów, które barwimy metodą Grama. Materiał sekcyjny wysiewa się na pożywki. Do hodowli pałeczek tularemii używa się podłoża Francissa (agar, krew, glukoza i cysteina) oraz podłoża MacCoya (ścięte żółtko jaja), na których po 2-5 dniach uzyskuje się lepkie kolonie wielkości 1 mm.

Leave a Reply