Diagnostyka. Diagnostyka mikrobiologiczna czerwonki opiera się głównie na badaniu kału, wymazów i popłuczyn z odbytnicy. Wyosobnienie pałeczek Shigella z tych materiałów potwierdza kliniczne rozpoznanie czerwonki. Badania serologiczne odgrywają tutaj drugorzędną rolę. Nie ma praktycznego znaczenia bakteriologiczne badanie krwi, ponieważ tylko w sporadycznych przypadkach spotyka się bakteriemię w czerwonce bakteryjnej.

Badanie kału. Najbardziej odpowiednim materiałem do wykrycia pałeczek czerwonki jest świeży kał. Największy odsetek dodatnich wyników otrzymuje się przy wysiewaniu kału bezpośrednio przy łóżku chorego. Jeśli kał musi być przechowywany dłużej niż 2 godziny, należy do materiału dodać płynu konserwującego, który zawiera chlorek sodowy, fosforany i glicerol. Tok badania kału w kierunku pałeczek Shigella jest podobny jak przy pałeczkach durowych. Materiał wysiewa się na podłoże namnażająco-wybiórcze Leifsona lub bezpośrednio na podłoże SS

i MacConkeya. Po 24 godzinach izoluje się kolonie bezbarwne, przejrzyste na szereg różnicujący (ryc. 112). Wyosobnione szczepy fermentujące glukozę bez wytwarzania gazu, nie wytwarzające siarkowodoru, należy badać w kierunku pałeczek czerwonkowych na rozszerzonym szeregu biochemicznym (tab. 33 i 40).

Leave a Reply