o wymiarach 0,5XI,5-3 [xm. Są Gram-ujemne, silniej wybarwiają się na obu biegunach. W materiale chorobowym występują wewnątrz i ze- wnątrzkomórkowo. Zwykle układają się w krótkie łańcuszki. Hodowane na pożywkach tworzą długie powyginane łańcuszki. Nie mają otoczek ani rzęsek, nie tworzą przetrwalników. Budowa antygenowa zarazka nie została całkowicie poznana. W zakażonym organizmie powstają przeciwciała oraz alergia specyficzna. Drobnoustroje wytwarzają endotoksynę

Read the rest of this entry »

Z pozostałych pałeczek należących do rodzaju Haemophilus chorobotwórcze dla człowieka są: Haemophilus parainfluenzae różni się tym, że wymaga do wzrostu jedynie czynnika Y. U człowieka wywołuje chorobę o podobnych objawach do wywołanych przez Haemophilus influenzae. Jest chorobotwórczy dla zwierząt (koty). „

Haemophilus haemolyticus hodowany na agarze z krwią wywołuje he- molizę typu ß. Ponadto wyróżnia się tym, że nie wytwarza indolu.

Read the rest of this entry »

Do rodzaju tego należy jeden gatunek Branhamella catarrhalis, dawniej określany jako Neisseria catarrhalis. Drobnoustrój ten został przeniesiony do nowo utworzonego rodzaju Branhamella, ponieważ od rodzaju Neisseria różni się zawartością zasad w DNA, składem kwasów tłuszczowych i nie ma pokrewieństwa genetycznego z tym rodzajem. Oprócz tego wykazuje różnice pod względem biochemicznym i serologicznym w stosunku do drobnoustrojów z rodzaju Neisseria.

Read the rest of this entry »

Fusobacterium necrophorum posiada kształt ziarniakowaty lub pałeczkowaty. Spostrzega się jednak dużą zmienność morfologiczną komórek, które mają wymiary 0,8-1X1-7 !xm. Zwykle przebywa w naturalnych jamach ciała u ludzi i zwierząt. U ludzi wywołuje zmiany martwicze, owrzodzenia i niekiedy bakteriemie.

Fusobacterium glutinosum hodowany na pożywce z wyciągiem drożdżowym ma kształt dużych pałeczek, o wymiarach 1X12 ^m. U ludzi jest przyczyną ropni tkanek, zapaleń otrzewnej, niekiedy zgorzeli płuc i zakażeń płodów.

Read the rest of this entry »

Morfologia. Pod względem morfologicznym meningokoki są podobne do gonokoków i innych gatunków rodzaju Neisseria. W organizmie zakażonym niektóre szczepy wytwarzają otoczki. Barwią się Gram-ujemnie. W hodowli często stwierdza się formy polimorficzne. W bezpośrednich preparatach od chorego często występują wewnątrz leukocytów wielo- jądrzastych.

Budowa antygenowa. Meningokoki dzielą się na 7 typów serologicznych, które oznaczono literami: A, B, C, D, X, Y, Z (lub A, B, C, D, E, F, G). Najczęściej występują typy A i B. Typ A jest najbardziej zjadliwy, izoluje się go przede wszystkim w czasie epidemii. Typy B i C są spotykane najczęściej w sporadycznych przypadkach zapalenia opon mózgowych w okresach międzyepidemicznych. U nosicieli w okresie epidemii przeważa typ A, a w okresie międzyepidemicznym typ B. Różnicowanie na typy przeprowadza się na podstawie aglutynacji i precypitacji (odczyn pęcznienia otoczek nie obejmuje szczepów bezotoczkowych – typ B nie wytwarza otoczek).

Read the rest of this entry »

Chorobotwórczość. Zarazki są chorobotwórcze dla człowieka. Wywołują chorobę weneryczną, zwaną wrzodem miękkim. Zmiany chorobowe obserwuje się na narządach płciowych.

Diagnostyka. Laboratoryjne rozpoznanie opiera się na badaniu mikroskopowym materiału chorobowego oraz izolacji i identyfikacji zarazka. Materiałem badania jest wydzielina lub ropa z owrzodzeń oraz punktat z węzłów chłonnych. W preparatach mikroskopowych zauważa się Gram- -ujemne zarazki silniej zabarwione na obu biegunach, ułożone w łańcuszki przypominające paciorkowce. W materiale chorobowym z otwartych owrzodzeń zwykle występuje mała ilość zarazków wrzodu miękkiego przy dość obfitej florze towarzyszącej. Powyższe względy znacznie utrudniają rozpoznanie. Materiał chorobowy możliwie szybko wysiewa się na agarze z krwią. Wzrost bakterii obserwuje się po upływie 48-82 godzin. Zarazki identyfikuje się za pomocą oglądania preparatu w mikroskopie oraz przy użyciu testów biochemicznych.

Read the rest of this entry »